S2 / Günce 01 - Taklit Rezervleri
Okuma öncesi not:
Yok.
Çocukken ve ergenken ne hissettiği sorulmamış ya da ne hissettiğini dile getirmemiş birine ne hissettiğini sorarsanız size cevap verebilir. Ama siz cevaba değil, cevabın kimi taklit ederek verildiğine bakmalısınız. Eğer bu kişi üniversite öğrencisiyse muhtemelen en sevdiği akademisyen gibi cevap verecektir. Eğer bu kişi yazılım şirketinde çalışıyorsa muhtemelen en sevdiği üstü gibi cevap verecektir. Eğer bu kişinin hayatında ne yöneticisi ne dostu ne de bağ kurduğu bir kişi yoksa muhtemelen ona yardım etmek isteyen terapisti gibi cevap verecektir.
Hayatımda dört terapistim oldu. Travmalar konuşuldu, acılar konuşuldu, hayal kırıklıkları konuşuldu, yas konuşuldu, taciz konuşuldu, sınırlar konuşuldu, güvensizlik konuşuldu, kötüye kullanılma konuşuldu. Yani her zaman konuşuldu. Bu konuşulan şeyler nedense hep olaylar sonucunda elde edildi. Olaylar kendi çerçevesinde ele alınarak değerlendirildi veya analiz edildi ve duyguya ulaşıldı. Tıpkı benim yerini ayrı tuttuğum terapistlerimi taklit ederek yaptığım gibi.
Bugün şunu düşünüyorum. Bir çocuğu onaylayıp, şefkat gösterip, görüp, sevdikten sonra o çocuk kendiliğinden mi yetişkin olur yoksa onu onaylayan, şefkat gösteren, gören, seven kişinin yetişkin tavırlarını taklit etmeye başladıktan sonra mı? Açıkçası benim ebeveyn temelli gördüğüm yetişkin tavrının pek de taklit edilir tarafı yoktu. Ama çoğu yönünü dönem dönem taklit ettim. Taklitlerimle açığa çıkan davranışlarımın sonucunu görerek zamanla bu davranışlardan sıyrıldım. Ve bir gün geldi elimde bir şey kalmadı. Terapistlerimden başka.
Şimdi geriye dönüp oradan geldiğim noktaya, bugüne bakınca beni ebeveynlerim değil onlar büyüttü. Bu beni zamanla sempati duymadan empati duyan birine dönüştürdü. Çünkü terapi odalarında profesyonel bir sağlık hizmeti vardı. Sempati profesyonelliğin önünde duran bir kelimeydi. Ve şöyle bir klişe de vardı. Terapi odaları, hayatın bir simülasyonuydu. Bir insan hayatında taklit rezervlerini boşalttıysa, üstüne birde bağ kurduğu insanlar yoksa, dönüşüm geçirecek kaynakları bulunmuyorsa, işte o zaman o simülasyon olduğu haliyle gerçeğe dönüşüyordu. Çünkü elinde bir şeyi kalmayan birinin terapi odasını domine veya simüle edebilecek bir şeyi de olmuyordu. Bunun yerine simülasyon komutası terapiste geçiyordu.
Şimdi sana sormak isterim bu kişi bu haldeyken kendi kendine bir karakter inşa edebilir miydi, taklitlerini yontabilir miydi? Eğer bu ihtimal varsa sen olsan bunu mu seçerdin yoksa kolaylık sağlayan taklit ederek dönüşme yöntemini mi? Seni bilmiyorum ama ben farkında olmadan kolay olana yöneldim.
Terapist odalarının en güzel ve anlamlı sorusudur şu an ne hissediyorsunuz sorusu. Ben hayatın simüle edildiği o odada olaylar sonucunda doğan tanımlara başvurarak ne hissettiğimi bulmaya çalışarak benliğimi değil, sonradan benliğimin dışında oluşan, beni kötü taklitlerden koruyan bir sahte karakteri besledim. Eğer her bedenin tek ruhu varsa, o zaman o sahte karakterin ruhu olmadığından ne hissettiğimi bulmama yardımcı olmasına imkan yoktu. Bu yüzden hissettiklerimi duyumsayabilmek adına o karakterden ayrışmaya karar verirsem, elimde yine hiçbir şey olmayacaktı. Bu halle ne yapacağımı bilmiyordum. Acaba yetişkin tavır sergilemeye geçme sınırı bu yokluğun arkasına mı saklanıyordu? Belki öyle, belki de değil.
Şuan sadece hissettiğim bir şey var. Elimde hiçbir şeyin olmaması hali içimde korku sirenleri çalıyor. Çünkü yıllarca kendi hislerimi duyumsama ve başa çıkma işini ebeveynlere veya analitik akıllara ihale ettim. Varacağım yer, şu an ne yapmalıyım veya ne hissediyorum sorularının cevaplarını bir otoriteye bırakmadığım anda yüzleşeceğim korkunun ötesine geçip taklidini ve otoritesini yontarak elde edeceğim yetişkin karakterim olacak.
Yorumlar