Yazı 001 - Muayene

Rahmim konuşabilseydi neler anlatırdı acaba. Son zamanlarda günlerimi orada geçiriyorum ya, neden içine biraz da doktorlar yerine ben bakmayayım dedim. Yani buradaki olay zihnimi bir ultrason gibi kullanmak. Kafama bir kondom geçiriyorum ve üstüne bir kayganlaştırıcı sürüyorum. Ve kafamı rahmin içine sokuyorum. Bir şey bana sesleniyor ama çok kısık, duyamıyorum. Duymak için zamana ihtiyacım oluyor. Yavaş yavaş anlamlı anlamsız sesler çıkmaya başlıyor. Henüz cümle haline büründüremediğim kelimelerin geçişlerini izliyorum.

Sen, ben.

Sen, ben, o.

Ben asıl sen.

O da sen.

Sen daha ne kadar yolculuk yapacaksın, nasıl düşündüğünü anlayabilmek için. Ortada bir sen var içimde saklanan. Kalkmış bana gel konuş diyorsun. Konuşuyorum ama ben kimim biliyor musun. Rahmin değil, rahmin sahibi kahraman.

Öyle kolay değil, ben rahimle konuşacağım deyince onunla konuşabilmek. Hem derdin ne senin. Ben senim. Rahim sensin. Sen sensin.

Aa anladım ben seni. Bu bir patern. Görülmemişliğin paterni. Sürekli ne yaptığını anlamak zorunda mısın. Neyi anlamak istediğini bildiğinden bile süpheliyim.

Evet, konuştur beni sevgili asıl sen. Ben kahramanım, beni anlamadan rahimle konuşmak imkansız çünkü. Istediğim kadar seni eleştirir veya suçlarım, ta ki bunu yaptığımı farkedene kadar. Sonra dururum. Pişmanlık yaşamam, eğer merak ediyorsan. Sonra dururum.

Ben bir kahramanım. İnsanlardan beslenmek, öğrenmek için bana ihtiyacın var. Çünkü bir düzen var. Sen de biliyorsun, yanında olduğun insanlar kadarsın diye öğrettiler. Iyi görünmek sana fayda sağlıyor. Iyi duygu durumu ve iyi bakış açısı iyi olanları gözlemlemene yarıyor.”

Ben: Sus! İyi olanların ardında gördüklerimin ağırlığını kim kaldırıyor? İyi olanın gerçekten güzel bir hikayeye sahip olduğunu mu düşünüyorsun. Tabi ki böyle konuşacaksın.

Sen toplum için varsın. Sayende kurduğum iletişimlerin geçmişime nasıl dokunup, oradan önüme çıkarıp, önüme fırlattıklarından haberin bile yok. Ama hakkını görmezden gelmeyeceğim.

Sayende taşlaşıyorum. Bu taşlaşma gün geçtikçe kabul edilmez geliyor. Susmalıyım, bu taşlaşmaya engel olmanın tek çözümü bu. Susup seni konuşturmalıyım. Rahmi konuşturmanın tek yolu seni susana kadar konuşturmak.

Susma, hadi birşeyler söyle. Başla hadi. Sana bu kadar yalvarabilirim. Bundan sonrasında isteğimi içime atar, dışavurumumu vücudumdaki titremeyle açığa çıkarırırm.

Kahraman: Yapma bunu kendine. Beni de, rahmi de, kendini de serbets bırak. Anlamanın sonu yok. Ötesini zihnin kaldıramayabilir. Her şey hemen olmaz. Gördün bir kere; hesaplarını, anlamlarını bir ya da beş güne sığdıramazsın. Dışarıda akan bir dünya var. Ben ölmemen için varım, sürüye uyumlanman için. Görevim seni kör etmek değil. Seni rahatlatmak. Bu kadar acıyla hayatta kalamadığın için ben varım.