Günce 021 - Biraz Huzur ve Korku

Okuma öncesi not:

Döngü kendini dün gece itibariyle tamamladı. Süreçsel sapma modelim sonuca ulaştı.

Dün kendime karşı 4. Sabotajımı gerçekleştirdim.

Adı meşrulaştırma idi.

4 yaşını doldurmuş hala meme emen o çocuk oyuncağını bilim yapmıştı.

Şimdi havalı kelimeleri bir kenara bırakıp ne oluyora geçsem dahi iyi.

Üzerimde dünden kalan heyecan yok.

Dünki günceyi yazdıktan yaklaşık 2 saat sonra heyecan geçti.

Şimdi hafif bir boşlukla beraber, hafif bir huzur var içimde.

Bu huzur kendimi heklemiş olmanın huzuru.

Bu süreci ilk defa bu kadar tanıdık hale getirebilmiş olmanın huzuru.

Bilmenin yapma ihtimalini azaltmaya olan etkisindeki o huzur.

Sen bu döngüye ilk defa şahit oluyorsun.

Ben onlarcasını gördüm. 

Başlarda bu döngü minimum iki yıl sürüyordu.

Şimdilerde iki haftalara düştü.

Haliyle elde ettiğim tatminin süresi de kısaldı.

O da heyecanla karışık bir halde yaklaşık iki saat.

Tatmin diyince belki tatminle ilgileniyorum gibi görünebilir.

Ben de bu döngüye kadar öyle sanıyordum.

Bu döngüyle, aslında ilgilendiğim şeyin tatmin ardından gelen yeni fikir ile tatmin arasında hissedemediğim hemencecik kurtulup sadece düşüncesi kalan duygular olduğunu anlıyorum.

Mutluluğun arkasına saklanan korku gibi.

Bazı duyguları hissedebilmenin veya onlara erişebilmenin yolu buydu sanki.

Bu döngünün duyguları saklananlarda korku, mutluluk, nefret, saçılanlarda ise arzu, heyecan, kaygı, öfke, rahatlama, tatmin ve yalnızlık vardı.

Bunu neden yaptığımı bilmiyorum.

Hayatın akışında duyguları yaşamayı bilmiyor olabilirim. 

Onları göstermek yerine kelimelerle anlatmanın yolunu buluyorum galiba.

Çünkü nasıl göstereceğimi bilmiyorum.

Ve bundan korkuyorum.