Günce 022 - Düşünmeden Nasıl Yaşanır Bilmiyorum

Okuma öncesi not:

Yok.

Kendimi oyaladığım bir gün geçiriyorum.

Gerçekten hayat böyle mi akıyor?

Bugün düşünmek adına birşey yapmadım.

"Düşünmeye vaktim olmadı" denilen günler böyle oluyor herhalde. 

Önüne yapılacak birşey geliyor sende düşünmeden onu yapıyorsun.

Günün bir vakti bulaşık makinesinin beni boşalt dercesine seslendiği melodiyi duyuyorsun mesela.

Kurulmuş bir saat gibi kalkıp bulaşık makinesini boşaltıyorsun.

Bugün sadece yapılacakları yapma kararıyla yataktan çıktığın için lavabonun içinde birikmiş kahve bardaklarını bulaşık makinesine koyuyorsun.

Bunu yaparken isteyip istememen önemli olmuyor. Sorarlarsa hayır, istemiyorum diyemiyorsun.

Kimileri bunu sorumluluğunu almak olarak tanımlıyor, kimileri de kendin için bir şey yapmak diyor. 

Ben de bugün kendim için yaptıklarım arasına bulaşık makinesini boşalmayı ekliyorum.

Sonra bulaşık makinesiyle sosyalleşmenin ardından "Olmaz böyle" diyip bir arkadaşımı arıyorum. 

Zaten iki arkadaşımın olduğunu bunu yazarken fark ediyorum. 

Sadece biriyle aynı şehirde yaşadığımıza göre, diğerini neden "Aslında olmayan arkadaşlar" başlığı altına koymayayım diyorum. 

Olan o bir arkadaşımla sosyalleşmek için sokakları arşınladıktan sonra pişmanlıklarımla mahalleme dönüyorum. 

Düşünmeyi özlediğimi fark ederken kendimi erkek arkadaşımın annesine yemeye giderken buluyorum. 

Bugün kendimi bir yerlerde bulma halleri bir türlü bitmiyor. 

Bir türlü hiç "Hayır" demediğim hallerime şahit oluyorum. 

Ağzımı zorla iki yana çekiştirerek güldüğüm hallerimi buluyorum. 

Gözlerinin içinde kendimi göremediğim insanlara temas ediyorum. 

Bolca sigara izmariti ile bir çaydanlığa dönüşen midemin "Acı bana" diye yalvarışlarını duyuyorum. 

Düşünmeyen zihnimin burnuma dayanırmışcasına, migrene benzeyen ağırlığıyla, beni küçümser bakışlarını görüyorum. 

Yıkıl git karşımdan edasıyla bakışlarını önemsemiyorum.

Bugün önemsememenin dibini görüp en sonunda iflas ediyorum. 

Düşünmeden nasıl yaşanır bilmiyorum.

Biri çıkıp anlatsın.

Yok, günlerimi böyle geçirmeye dayanamam.

Kesinlikle bir ilgi alanı bulup onu işe dönüştürmeliyim. 

Okumak bir iş mi? 

Yazmak bir iş mi? 

Çok göreceli.

Bugün oyalanmanın alasını yapıyorum.

Kaçtığım sessizlik bugün beni bir bıkkınlık uçurumunun kenarından, aşağıdaki suya fırlatıyor. 

Su buz gibi... buz gibi demek yetmez. 

Çünkü ben soğukluğundan çok kaya gibi sertliğini hissediyorum. 

Suyla temas ettiğim an göbeğim cayır cayır yanıyor.

Ama bu durum soğuktan daha fazlası olduğu için canım "Canım acımadı ki" diyerek benimle kafa buluyor. 

Ya bir git mazoşist misin diyip kafamı tabletten kaldırıyorum. 

Bu yazıyı yazarken mahalledeki cafede, şu an oturduğum masadaki insanları hatırlıyorum. Onlara bakıyorum.

Onlar 51 veya 52 oynuyorlar ben günce yazıyorum.

Sonra göbeği yanan kendimden ona "Ya bir git mazoşist misin" dediğim için özür diliyorum.

Çünkü bugünün bu anında masa daha çok acıtıyor.

Okuma sonrası not: Artık günce yayınlamak istemiyorum. Sadece sorumluluk almak ve bunu yaparken neler olduğunu görmek adına kendimi yayınlamak için zorluyoum. Her şey sakinliğe kavuştu ama benim içim boğuluyor.